
۱۰۰ روزی که تمام شد به سخندانی نیست
پیشنهاد حقیر به مسئولین محترم دولت به خصوص شخص رییس محترم جمهور این است که صد روز دوم را صد روز کار و تلاش خستگی ناپذیر و بهبود توان تولید داخلی نامگذاری کنند و آستین همت را بالا زنند…
بیش از ۱۰۰ روز از تشکیل دولت تدبیر و امید گذشت و طبق وعده های آقای رییس جمهور اکنون باید شاهد حل مشکلات اساسی اقتصادی مردم باشیم.
به نظر می آید وقت آن رسیده است که رییس جمهور محترم در برنامه زنده تلویزیونی حضور یابند و طی گزارشی به نحوه به کارگیری راه کار ۱۰۰ روزه حل مشکلات و میزان بهبود معیشت مردم بپردازند. البته ما واقفیم که ملت ایران به جناب آقای دکتر روحانی برای ۴ سال فرصت داده و توقع رفع مشکلات در ۱۰۰ روز توقع نابجایی است. اما قطعا انتظار پاسخگویی از دولت محترم نسبت به وعده هایی که قبل از انتخابات توسط ایشان مطرح گردید انتظار نابجایی نخواهد بود.
در این مدت علیرغم همکاری مجلس شورای اسلامی با دولت در دادن رأی اعتماد به وزرای کابینه آنچه مشاهده شد القای یأس (نا امیدی) به جامعه و سیاه نمایی از عملکرد دولت قبلی در مسائل اقتصادی به خصوص هدفمندی یارانه ها بود که بارها در برنامه های زنده سیما و رسانه های حامی دولت شاهد آن بودیم.
در موضوع مسکن نیز به جای ادامه حرکت جهادی ساخت مسکن شاهد انتقادات وزیر محترم مسکن در خصوص مسکن مهر بودیم.
حال سوال این جاست به فرض که قبلی ها هیچ کاری بلد نبودند و همه کارهایشان از دم غیر کارشناسی بود شما که داعیه اقتصاددانی و داشتن راه کارهای کوتاه مدت برای رفع مشکلات داشتید چه گلی به سر ملت زدید؟
در این خصوص چند فرض می توان متصور شد:
۱- اینکه جناب رییس جمهور و تیم اقتصادی ایشان به اندازه کافی به دشواری های امور اجرایی کشور واقف نبوده اند و از سر بی اطلاعی چنین وعده هایی داداه اند.
۲- اینکه با وجود تحریم های موجود هر چقدر هم از نظر اقتصادی دارای علم باشیم در ۱۰۰ روز نمی توان اقتصاد بیمار این مملکت را درمان کرد و اینکه آقای رییس جمهور وعده حل مشکلات اساسی اقتصادی مردم در ۱۰۰ روز را می دادند و کلید حل مشکلات را از جیب عبای مبارکشان در می آوردند عوام فریبی و صرفا به جهت کسب آرای مردم بوده است.
(جالب اینجاست که حامیان دولت فعلی، دولت احمدی نژاد را با بیش از ۲۴ میلیون رأی به جرم توزیع رایگان سیب زمینی مازاد کشاورزان در سال ۸۸ دولت عوام فریب و پوپولیست می خواندند؛ و حال رجوع کنید به قیمت سیب زمینی)
۳- اینکه آقایان آن قدرها هم اقتصاددان نبودند و منظورشان از راهکار کوتاه مدت در حل مشکلات معیشتی مردم نه راهکار افزایش تولید داخلی که راهکار دیپلماسی بوده است و چشم امیدشان به مذاکرات ایران و ۵+۱ و در رأس آنها شیطان بزرگ بوده است تا با رفع تحریم نفتی و بانکی و افزایش صادرات نفت برگردیم به همان خانه اول که اینها از قماش همان تکنوکرات هایی هستند که لبخند انکار زدند.
۴- جمع بین فرض های فوق
پیشنهاد حقیر به مسئولین محترم دولت به خصوص شخص رییس محترم جمهور این است که صد روز دوم را صد روز کار و تلاش خستگی ناپذیر و بهبود توان تولید داخلی نامگذاری کنند و آستین همت را بالا زنند که به عمل کار برآید به سخن دانی نیست، به سخنرانی هم نیست.
شما چه فکر می کنید؟!
منبع : صاحب نیوز
انتهای پیام / کد خبر1903